Ford Ka RBT

Ford Ka I (RBT, 1996–2008) to mały, uroczy samochód miejski zbudowany na płycie Fiesty, z charakterystyczną stylistyką New Edge. Jako drugie auto do miasta jest zaskakująco zwinny, ma precyzyjny układ kierowniczy, sztywne zawieszenie i bardzo niskie koszty eksploatacji. Mechanika jest prosta i wytrzymała: silnik 1.3 Endura-E to staroświecki, dolnozaworowy OHV z regulowanym luzem zaworowym, który przy podstawowej dbałości jeździ latami. Ta prostota to duża część uroku Ka — jest niemal niezniszczalny. GŁÓWNYM PROBLEMEM jest jednak korozja, i to potężna. Progi, podłoga, nadkola i miski amortyzatorów rdzewieją bezlitośnie, często od środka. Wiele egzemplarzy Ka to dziś ekonomiczna kasacja, bo struktura nośna przerdzewiała na wylot — to oblany przegląd i kosztowne spawanie. Przed zakupem trzeba wjechać autem na podnośnik: opukać progi, sprawdzić miski amortyzatorów i blachy podłogowe, zajrzeć za nadkola. Ka, który z wierzchu wygląda zadbanie, od spodu może być całkowicie zgniły. Lepiej dopłacić do egzemplarza bez rdzy niż brać na siebie projekt spawalniczy. Inne typowe słabości: tylny tłumik niezawodnie przerdzewiewa, choć wymiana jest tania. Dmuchawa często działa tylko na biegu 4, bo opornik lub jego wtyczka się przepala — to znana i łatwa do usunięcia usterka. Przegub krzyżakowy w kolumnie kierownicy z czasem się wyrabia, co objawia się luzem i stukaniem. Z tyłu bębny hamulcowe lubią się zakleszczać, zwłaszcza po dłuższym postoju. Porada przy zakupie: skup się na rdzy, rdzy i jeszcze raz rdzy — cała reszta jest błaha i tania w naprawie. Zadbany Ka z nienaruszonym zabezpieczeniem podwozia i suchymi progami to tani, niezawodny środek transportu. Kto potrafi spawać albo znajdzie naprawdę zdrowy egzemplarz, pojeździ Ka jeszcze latami.