Ford Ka Ka+

Ford Ka+ (2016–2019) nie ma już nic wspólnego z uroczym, pierwszym Ka. To prosty, uczciwy, budżetowy malolitrażowiec, zbudowany w indyjskiej fabryce na płycie Figo, by zapełnić sam dół oferty Forda. Kto szuka taniego, nieskomplikowanego pierwszego auta albo mało wymagającego samochodu na co dzień, dostaje wytrzymałą, prostą technikę bez bajerów. Silnik 1.2 Ti-VCT to wolnossący czterocylindrowiec bez turbiny i bez dramatów z łańcuchem rozrządu — bezobsługowy, trwały i tani w utrzymaniu. To właśnie jego siła: mało techniki, mało do zepsucia. Najważniejsze ostrzeżenie dotyczy bezpieczeństwa: Ka+ uzyskał w teście Euro NCAP zaledwie 3 gwiazdki, co jak na auto z tych roczników jest wynikiem poniżej średniej. Kto stawia na maksymalną ochronę pasażerów, powinien o tym wiedzieć. Do tego dochodzi akcja serwisowa z powodu ryzyka pożaru: problem z układem monitorowania akumulatora mógł w skrajnych przypadkach doprowadzić do przegrzania — przed zakupem warto sprawdzić, czy naprawę wykonano. Typowe usterki w codziennej eksploatacji: zalewanie podłogi po stronie pasażera pojawia się regularnie, zwykle przez zatkane odpływy wody lub nieszczelne uszczelki — trzeba sprawdzić wilgotny dywanik i stęchły zapach, inaczej blacha pod spodem zaczyna gnić. Wnętrze wykonano z twardego, taniego plastiku, który łatwo się rysuje i klekocze; to kwestia gustu, a nie usterka. Wyposażenie jest na ogół ubogie — wiele egzemplarzy nie ma ani klimatyzacji automatycznej, ani większych dodatków. Porada przy zakupie: Ka+ kupuje się za niezawodność i niską cenę, a nie za frajdę z jazdy czy prestiż. Silnik jest łagodny, dopóki pilnuje się oleju i przeglądów. Ważne: ustalić status akcji serwisowej dotyczącej ryzyka pożaru, sprawdzić podłogę pasażera pod kątem wilgoci i zachować realizm — to oszczędny środek transportu, a nie produkt premium. Jako tanie, uczciwe auto używane o niewielkich kosztach utrzymania niewiele jednak można mu zarzucić.